marlieke, 21 december 2007
Ghana ,

Afscheid van Ghana.

De laatste dagen in Tongo breken aan, dagen in het teken van afscheid. Mijn haar wordt weer opnieuw ingevlochten opdat ik straks mooi (?) thuiskomen zal. Wanneer ik Veronica tref bij de uitgang van de kerk, zegt ze dat ik 'beautiful' ben. "Come, let me embrace you!"
Er wordt geld ingezameld voor een nieuwe school. Terwijl er gewacht wordt op het eindbedrag van de telling, klappen en zingen de vrouwen. Veronica springt in de kring om mee te dansen...en ik natuurlijk ook. Ze is lief en ik weet dat ik haar echt missen zal... Een tiende telefoontje van George komt binnen met een goede-reis-wens en een aanstekelijke lach. "Bye miss Malika!"
Met een wit wijntje en een lekkere kip neem ik afscheid van dr. Anafu. Ik krijg de kakelende kip eerst in mijn handen gedrukt om hem te keuren. Een half uur later ligt hij knappeig bruin gebraden op mijn bord.
Yin komt me de hand drukken en Charlot. Laura brengt me een lieve kaart en Bas sms't me een goede reis.
Nog even een laatste bezoekje aan de school waar mijn grote vriend David me laat zien hoe hij is gevorderd met zijn masker van papier maché. Verrast ontdek ik dat je het ook bij zwarte mensen zien kunt wanneer ze blozen...
Dan mag de kameel nog even van stal; ik wil er een kiekje van maken maar het valt niet mee om een op hol geslagen kameel tussen een horde enthousiaste kinderen te portretteren. Wat een feest om dit te zien! Wat zal ik deze kinderen gaan missen!...
Maandagmorgen fiets ik nog een laatste rondje met Fergal voorop. Ik wuif nog even naar alle roepende kindertjes voordat ik mijn rooie ros naar Bolgatanga stuur. Immanuël brengt me met zijn auto en Leticia en Felicia gaan mee. Op het trotro-station in Bolga nemen we afscheid en moet ik beloven dat ik bellen zal als ik veilig geland ben in Nederland. Ik heb nog uren de tijd om rond te wandelen blijkt, voordat mijn bus zal vertrekken. Nog een laatste broodje ei bij de Travelers Inn dus, een babbel met Bas en een vaarwel-knuffel van Ibrahim. En dan komt er, nog juist voordat ik mij naar de bus wil bewegen, een brief vol met kerstglitters binnen van Margo!
De nachtelijke, 10 uur durende rit naar Kumasi is onvergetelijk. Met twee dikke billen naast mij, een groot pak op de grond op de plaats waar ik mijn voeten neer had willen zetten, een zware rugzak plus een mand die mij het zicht ontneemt op schoot, knoertharde Ghanese muziek uit de box boven mijn hoofd en een gat in de rugleuning van mijn stoel, komt het niet tot een minuutje slapen. Een paar uurtjes rust de volgende ochtend in mijn hotelkamer doen echter wonderen en die middag loop ik energiek over de indrukwekkende, kleurrijke en overvolle markt van Kumasi. 'Jingle bells' en 'Let it snow' schalt het uit de megafoons: Ik denk aan het plezierige vooruitzicht Kerst thuis te mogen vieren maar tegelijkertijd word ik overmand door een enorm gevoel van weemoed omdat ik deze bijzondere wereld ga verlaten.
Ik breng een kort bezoek aan het Art Centre en deel cakejes uit aan de kinderen en stukken brood met corned beef. Ik voel me hier nog steeds wonderlijk op mijn gemak, in mijn eentje tussen al die vreemde mensen.

De dagen daarna heb ik het heel gezellig met Hanneke en hangen we de toerist uit in Cape Coast, Kakum National Park en het paradijselijke Turtle Lodge.

En dan wordt het 15 december 2007, de dag van mijn vertrek. Mijn laatste cedees en pessua's brengen mij naar het vliegveld. Een lange donkere nacht volgt, maar na een reis van 10 uur zie ik het ochtendgloren schitteren over de bevroren Hollandse vaarten...
Ik ben thuis en kan m'n liefsten weer in de armen sluiten...

Met HalloBuitenland.nl kun je Marliekeinghana in Ghana echt goedkoop bellen!